دوران عسرت

به نام خدا

شرایط سختی حاکم است هم به لحاظ وضعیت اقتصادی و معیشت هم به لحاظ سیاسی و روند دموکراتیک و هم از نظر فضای روانی جامعه و مردم که قسمت اعظم زمینه های پدیدآیی این شرایط را باید در گذشته و عملکرد حاکمیت یکدست پیشین جستجو کرد، اما ظاهراً برشمردن خطاهای عامدانه و یا سهوی و نکبت و پلیدی و فقر و فاقه و فلاکت به ارث رسیده از آن روزگار کمتر مورد توجه است و فضا را طوری طراحی کرده اند که انبوه مشکلات امروز و حتی بحران های حادث شده از قهر طبیعت و فشاری که از تحریمها تحمیل می شود به اصلاحطلبان و انتخاباتی که با مدیریت اصلاحطلبی و اعتماد مردم به آنها، رئیس جمهور و وکیل به دولت و مجلس فرستاد ربط داده شود.
دستهای پشت پرده و اطاق فکر دولت پنهان به مدد حمایت قدرت و بخشی از حاکمیت همزمان هم مردم را نقره داغ می کنند و از رایی که داده اند انتقام می گیرند و هم برای حفظ جایگاه خود در قدرت، ایجاد تنش و ناآرامی و همراهی تلویحی و گاه آشکار با ترامپ و اسرائیل را پیش می برند بطوری که گاهی خود آمریکا مبهوت می ماند و از آنان عقب می ماند.

راهبرد اصولگرایان در انتخابات نود و شش بر تنگدستی مردم و ضمن آن پرداختن به امور مذهبی و اعتقادی جامعه استوار بود، آقای رئیسی از پایگاه امام رضا علیه السلام با فیلم و عکس از جوار بارگاه امام هشتم به ناگاه با دوربین و عکاس و حوزه خبری خاص در خانه ها و محله های فقیر نشین و به زعم خود سرزده اما به دروغ که اظهر من الشمس بود که با برنامه قبلی است حاضر می شد و معیشت مردم را در مشت خود گرفته و بر سر آن راهکار که چه عرض شود تبلیغات می کرد و عمده نظرات تیم کارشناسی اقتصادی او وعده یارانه بیشتر بود و هیچ محلی و یا امکانی را نمی توانست برای این منظور توجیه کند. پوپولیسمی وحشتناک که احمدی نژاد هم به گرد آن نمی رسید، کدام اعتقاد و ایمان بود که به تتلو رسید و کدام اقتصاد بود که نهایت به صدقه می رسید؟
مقابل این آخوند که از آبروی امام رضا سود می برد اما آخوند دیگری بود که توانسته بود اعتماد مردم را به مدد اصلاحطلبان و مرحوم هاشمی و آقای خاتمی در یک دوره ریاست جمهوری بدست آورد و در دوره دوم بجز برجام و امیدی که در دل مردم از آن بود هیچ نداشت، او هم گهگاه پوپولیستی سخن می گفت و عمل می کرد ولی پشتوانه بزرگی چون خاتمی و اصلاحطلبان داشت و می دانست با این پشتوانه به ریاست جمهوری می رسد و همینطور نمی توان نقش آقای جهانگیری را در پیروزی او منکر شد.
اگر رئیسی می آمد وضع از اینکه امروز است بدتر بود، اتکای تمام و کمال به روسیه و عملیات در سوریه و گرایش به تشنج و رفتار غیرواقعبینانه سیاسی و احیای احمدی نژاد دوم و روند تنش آفرینی و پرداختن به مداحان و بی ریشه ها و دولتی که امروز پنهان عمل می کند و در صورت پیروزی آشکارا جنگ و خشونت و تضاد و تعارض و زندان و محدودیتها را عملی میکرد و ترامپی که به همپیمانان اروپایی و آمریکایی و منطقه ای خود هم رحم نمی کند بطور حتم با ایران رئیسی خشن تر و بی رحمانه تر رفتار می کرد.
حداقل قضیه این است که امروز ترامپ با همه دیوانگی توجیهی برای جنگ ندارد، همین کافیست که انتخاب روحانی را موجه کند گرچه موشک پرانی و برجام سوزی و آتش زدن سفارتخانه ها، آتش به خرمن همه کشور انداخت.

امروز اما باید به ایران و اسلام و نظام بیتدیشیم، دشمنان هر سه را نشانه رفته اند و در فکر براندازی هستند، عاقلان از هر جناحی خطر را احساس کرده و می دانند در این میدان یک جناح به تنهایی نمی تواند مردم را از دشواریها نجات دهد و حتماً باید مشکلات مردم به حداقل برسد تا همراهی و همبستگی پدید آید.
آنان که فقط به جناح خود می اندیشند نه اصلاحطلبند و نه اصولگرا، دانسته یا ندانسته با براندازان همکار شده اند.

مسئله روحانی نیست که مخالفت با او یا موافقت با او مشکلات و بحرانها را حل و فصل کند، دوران عسرت است، هر کس در این آشفته بازار و در این میدان در برابر حجم عظیمی از فساد که ساختاری است و تحریم شدید و نااهلانی که فقط به منافع خود می اندیشند و منافع ملی و عمومی را رها کرده اند و برای خود کلاه می دوزند قرار بگیرد جز این نمی توان از او انظار داشت الا اینکه اگر آن دیگری ها می آمدند بدتر هم بود.
می توان از این مرحله عبور کرد با تفاهم و تعامل اما برخی نمی خواهند شرایط سخت پایان یابد، موجودیت و شخصیت سیاسی و گروهی و جناحی خود را در این می بینند که این شرایط دشوارتر هم شود و امید و اعتماد مردم از میان رود.
این گروه خطرناک تندروی خشونت گرا با کمک رسانه ها و متاسفانه صندوق صوت و تصویر مثلاً ملی! از خود چهره می سازند و کارنامه درست می کنند و از آن سو چهره های انقلابی را و مخصوصاً استوانه های اصلاحطلبی و راس جریان اصلاحات را نشانه رفته اند.

کافی است آقای خاتمی، حجاریان، نبوی، تاجزاده و ..... و هر اصلاحطلبی نظری دهد بی محابا و بدون مطالعه می تازند و جو را علیه او بر می انگیزانند، کاری با سخن و نظر ندارند، دستور کار این است که بکوبند و ویران کنند و تهمت زنند و اینان همانها هستند که مباهته را جایز می شمردند.

جوانمردی و روشنگری و بینش و ایمان و اسلام و وفای به عهد و اندیشه مردم و آزادی و .... را نمی توان از اینان انتظار داشت، زبیری عمل می کنند؛ حاضرند برای رسیدن به قدرت و یا حفظ قدرت خود با قاتلان امام حسین بر سر یک سفره بنشینند، اما انتظار می رود اصلاحطلبان و دوستان و آنانکه به آینده مردم و جامعه و نظام و ایران و بالندگی اسلام می اندیشند با هر امری که پیش آمد می کند و یا بازی براندازان و بی ریشه ها و حرامخواران و تندروها هم بازی نشوند و بسرعت به روحانی و هزینه داده های اصلاحطلب نتازند.

بی شک عده ای تحت تاثیر فضای روانی حاکم بر جامعه قرار می گیرند و یا اجازه تحلیل منطقی و با تامل را بخود نمی دهند و همان می کنند که بدخواهان می خواهند.
حمله ور شدن به خاتمی و دیگر اصلاحطلبان و خود اصلاحات در گذشته هم تجربه شده است؛ در زمان مشروطیت آنچنان فضا را پر از آشوب کردند که هر سخن و نظر و دلسوزی را در دم منکوب کرده و صاحب سخن و مشروطه خواهان را به باد تهمت و افترا می بستند و به طعن می گفتند فلانی مشروطه اش فلان شده است.

در این برنامه سازیها و طراحی که می شود یار و سرباز حریف بی اخلاق و قدار و شکست خورده نشویم، از گذشته درس بگیریم و با خرد و اخلاق راه طی شده را ادامه دهیم که هیچ راهی بجز همین اصلاحات دست و پا شکسته نداریم، دولت مشکلات ساختاری دارد و وزیران ضعیفند، مجلسی که با نظارت استصوابی تشکیل شده بهتر از این نمی شود، باید مسیر آینده را چنانکه آقای تاجزاده می گویند از راه «براندازان» و «تندروهای وطنی» جدا کرد و هر چند ریزش در پایگاه اصلاحطلبان مشاهده می شود با حوصله و تجدید نظر در بعضی از تصمیمات و راهبردها به بازسازی آن پرداخت که یاران در زندانند و در حصرند و در محدودیت و ممنوعیت امید می دهند و اگر در فکر مردمیم ما هم به امید و اصلاح فراخوانیم تا به یاری خداوند از این دوران عسرت به سلامت گذر کنیم.

چهل عهد قرآنی* صدیق قطبی...