علی(علیه السلام)*دکتر شریعتی

آنچه که علی را از تمام قهرمانانی که شرح دلاوریها، پهلوانیها، سخنوری ها و لطافت روحشان را شنیده ایم متمایز می کند این است که او هرگز، هرگز حقیقتی را فدای مصلحت حکومتیش نکرد. علی از آنرو علی شد که به بهای در دست گرفتن قدرتی که بیش از هرکسی شایسته ی آن بود آرمانها و عقایدش را فدا نکرد مرد دروغ پردازی و ژستهای عوام پرستانه پوپولیستی نبود. در مکتبی که علی پرورانده شد هدف هیچ گاه وسیله را توجیه نمی کند او از هر اندیشه ماکیاولیستی به دور است و از این روست که در شورای خلافت رو در روی تمام تاریخ ایستاده و پرچم همیشه برافراشته حق گوییش را بلند کرده و می گوید" نه" . نه ایی به تمام دنیای زر و زور و تزویر.

و علی از آن لحظه علی شد که آرمانهایش را به هیچ دروغ و نیرنگی آلوده نکرد.

و به تعبییری:

“مردی یافتم مرد جهاد و عدالت- عدالتی که اولین قربانی عدالت خشک و خشنش برادرش بود....

او مظهر عدالت و تفکر است اما نه در گوشه کتابخانه ها و مدرسه ها و آکادمیها و نه در سلسله علمای تر و تمیز در طاقچه نشسته که از شدت تفکرات عمیق! از سرنوشت مردم و گرسنگی توده بی خبرند او در همان حال که در اوج آسمانها پرواز می کند ناله ی کودک یتیمی تمام اندامش را مشتعل می کند.

او در همان حال که درمحراب عبادت، رنج تن و نیش خنجر را فراموش می کند، به خاطر ظلمی که بر یک زن یهودی رفته است، فریاد می زند که اگر کسی از این ننگ بمیرد قابل سرزنش نیست.

او برخلاف حکیمان دیگر، برخلاف نوابغ و اندیشمندان دیگر که اگر نابغه اند مرد کار نیستند و اگر مرد کارند مرد اندیشه و فهم نیستند و اگر هر دو هستند مرد شمشیر و جهاد نیستند و اگر هر سه هستند مرد پارسایی و پاکدامنی نیستند و اگر هر چهار هستند مرد عشق و احساس و لطافت روح نیستند و اگر همه هستند خدا را نمی شناسند و خود را در ایمانشان گم نمی کنند و خودشان هستند، مردی است در همه ابعاد انسانی، همچون یک کارگر، همچون من و تو کار می کند و با همه پنجه هایی که آن سطرهای عظیم خدایی را بر کاغذ می نویسد، پنجه در خاک فرو می برد، چاه می کند قنات احداث می کند و در شوره زار آب برمی آورد....

و اکنون نیازمند اوییم و محتاج پیشوایی چون او که همه تمدنها و فرهنگها و مذهبها یا انسانها را حیوانات اقتصادی ساخته اند و یا حیوان نیایشگر درونگرای فردی در دخمه های عبادت و روحانیت، یا مردان اندیشه و تفکر و عقل ولی بی احساس، بی دل، بی عمق و بی عشق یا مرد احساس و عشق و الهام اما بی عقل، بی تفکر، بی علم، بی منطق و او مرد همه این ابعاد است. رب النوع زحمت کشیدن و رنج و کار، رب النوع سخن گفتن، رب النوع جهاد کردن، رب النوع اخلاص ورزیدن، رب النوع وفادار ماندن، رب النوع رنج، رب النوع سکوت، رب النوع فریاد، رب النوع عدالت... ز هنگامی که به جای شیعه علی بودن و از هنگامی که بهجای شیعه حسین بودن و شیعه زینب بودن، یعنی «پیرو شهیدان بودن»، «زنان و مردان ما» عزادار شهیدان شدهاند و بس، در عزای همیشگی ماندهایم! دکتر علی شریعتی

ما اکنون به ظاهر برای کسی بیگاری نمی کنیم آزاد شده ایم، بردگی برافتاده است اما به بردگی ایی بدتر از سرنوشت تو محکوم شده ایم. اندیشه ی ما را برده کرده اند. دلمان را به بند کشیده اند و اراده مان را تسلیم کرده ایم و ما را به عبودیتی آزادگونه پرورانده اند و با قدرت علم، جامعه شناسی، فرهنگ، هنر، آزادیهای جنسی، آزادی مصرف و عشق به برخورداری و فردپرستی از درون و از دل ما، ایمان به هدف، مسئولیت انسانی و اعتقاد به مکتب او را پاک برده اند.”

آری اینچنین بود برادر!- دکتر علی شریعتی

موضوعات مرتبط: سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی ، مذهبی چهل عهد قرآنی* صدیق قطبی...