وفاداری به نظام سیاسی

به نام خدا

برچیدن نظام سلطنتی پهلوی که با همراهی اکثریت قریب به اتفاق مردم و طی مبارزات چندین ساله انقلابیون از هر سنخ و گروهی محقق شد، در درون خود و در اندیشه مردم و رهبران سیاسی؛ امیدها و آرزوهایی را همراه داشت که سرلوحه آنها رسیدن به آزادی و استقلال بود.

هیچ قرار و مداری برای حکومت کردن و نیز حاکمیت یک گروه خاص در میان نبود، ظلم عریان رژیم ماقبل و فساد گسترده و حاکمیت مطلقه ای که از پادشاه بوجود آورده بودند تا جایی گریبانها را فشرد و آزادی ها را محدود و استقلال را مخدوش کرد و فساد ریشه دوانده و تبعیض و بی عدالتی و نابرابری چیره شده بود و ساواک و امنیتی ها و فرماندهان نظامی حتی یک ژاندارم جزء و رئیس یک پاسگاه، فضای جامعه را امنیتی و هراسناک کرده و برای خود حکومتی داشتند که انقلاب اجتناب ناپذیر می نمود، هر چند در اواخر رژیم، شاه مطلقه و مشاوران و وزیران و مجلس ساختگی و فرماندهان نظامی سعی کردند تا حدودی از آن کبکبکه و دبدبه خود بکاهند و نیمچه آزادی هایی را نیز تجویز کنند و وعده و وعیدهای بسیار دادند اما از جوشش مردمی انقلاب کاسته نشد و ملت جز سرنگونی آنان و رهایی از شاه مطلقه و حکومت خودکامه را خواستار نبودند.

پیش از نظام سلطنتی هم سلطنتهای دیگری حکومت کردند و ایران، حکومتهای بسیار بخود دیده تا امروز که جمهوری اسلامی است.

حکومتها قراردادی بیش نیستند، نظام سیاسی در هر شکلی صرفاً قراردادی است و هیچ قراردادی مادام العمر و برای همیشه منعقد نمی شود، وفاداری به هر نظام سیاسی نزد مردم تا جایی است که در مدار صحیح و برای مردم باشد، تضمین کننده آزادی های قانونی آنها و استقلال میهن باشد، فساد و دزدی و تبعیض و رانت و پارتی بازی نباشد، عدالت و قانون برای همگان و بطور یکسان اجرا شود، آلوده به فساد و هدر دادن ثروت کشور نشده باشد، حقوق قانونی مردم و شهروندان رعایت گردد، قانون اساسی بی کم و کاست اجرا گردد، بسوی خودکامگی و قدرت مطلقه نرود و ..... و هر گاه یک نظام سیاسی نتواند به این موارد عمل نماید و یا بموجب افساد و عدم مدیریت و آلودگی های سیاسی و اخلاقی و اجتماعی و عدم رعایت حقوق شهروندی در شرایطی بحرانی قرار گیرد و مردم را در تنگنا قرار دهد از سودمندی افتاده، لذا وفاداری به چنین نظامی خودبخود برداشته می شود و با ترعیب و توسل به خشونت و ایجاد فضای امنیتی نمی توان به زور از مردم وفاداری خواست.

امروز اما در جهانی زندگی می کنیم که افکار و عقاید و خبرها بسادگی منتقل می شود و تبادل آرا و افکار و نیز انتقاد و پیشنهاد خود را می توان به سادگی به دیگران در هر جایی رساند و به بحث نشست و راهکار داد یا از راهکار و راهبردهای دیگران اطلاع یافت.

سیاستمداران وکسانی که رهبری و مسئولیت یک کشور به آنها سپرده می شود باید قبل از آنکه کارنامه آنها نزد موکلین گشوده و بررسی گردد؛ خود پاسخگو باشند و به شکلی عمل کنند تا اطمینان از عمل آنها حاصل آید، در این دنیای بسیار نزدیک به یمن فضای مجازی؛ شتر سواری دولا دولا نمی شود، هر چه بیشتر پنهان کنند بیشتر عیان می شود و سوءظن ها بیشتر می شود، می بایست به اخلاق در سیاست پایبند بود که اگر این نسل هم نتواند و یا نخواهد خلافها و اجحافها و بی تدبیری و ظلمها را عیان کند حتماً نسلهای بعد به قضاوت خواهند نشست و همه چیز را روی دایره خواهد ریخت و تاریخ دقیقتر را خواهند نوشت.

سیاستمداری این نیست که فردی و یا گروهی خودرا حاکم کند و از مسئولیتها شانه خالی کرده و بخاطر تصمیمهای غلط که بموجب قدرت خود اتخاذ می کند جان و مال و آبروی مردم را در خطر اندازد و فقط برای حفظ و بسط قدرت خود بدون توجه به نتیجه عملش، سختی و نکبت و فقر را مستولی کرده و از خشونت و جنگ استقبال نماید.

جمهوری اسلامی هم یک نظام سیاسی است که از قضا یک گروه خاص بنام روحانیون حکومت را در دست دارند و البته با تائید مردم مستقر شده است و نمی توان و نباید انتظار داشت که مردم تا همیشه و در هر شرایطی که حاکمان تحمیل می کنند وفادار بمانند، شرایط سخت اقتصادی و نابرابری های سیاسی و اجتماعی و فساد رخنه کرده و بسمت و سوی بحران میرود، مجلسی که با نظارت استصوابی تشکیل شده، ناکارآمد و مدیریتهای دولتی ناکارآمدتر و در حال معامله هستند، بدون تعارف باید گفت دستگاه قضا کارکرد معقولی ندارد و مرغ حاکمیت همچنان یک پا دارد.

آمریکا خصوصاً در دوران ترامپ هیچ قاعده و قانون بین المللی را بر تمی تابد و در این شرایط و با زورگویی آمریکا و خباثت نوکران منطقه ای حتماً مذاکره کردن خطاست و نباید باج داد و تسلیم این فشار شد، اما بجز مذاکره راههای دیگری هم می توان در دیپلماسی دنبال کرد که متاسفانه برجام با خباثت داخلی ها در همراهی با اسرائیل و عربستان و تندروهای آمریکا کم رمق و نیمه جان شده و کارایی ندارد.

میشود بدون مذاکرات رسمی، تعامل داشت و برخی از مسائل و شرائطی که دامنگیر شده است را به حداقل رساند.

یادمان باشد مردم در عین وفاداری که تا کنون داشته اند چک سفید امضا نداده اند و هر نظام سیاسی اگر هم جمهوری اسلامی باشد قراردادی بیش نیست که تا همیشه نخواهد بود.

چهل عهد قرآنی* صدیق قطبی...