باطلان را چه رباید باطلی/علیرضا کفایی

به نام خدا زشت آوازی ناخوش نوا، بیمار دل و گمراه، چنان پر و بال در آسمان جهالت میزند و از پیاله دیو درون مست مست، با زوال عقل و کوری دل میدان فراخ یافته هر رطل و یابسی می بافد و بر اولیا گمان بد مینهد و بانگ زشتش و آن دعوی دروغینش مایه خشم و غم و کین می شود، نهی که نمی شود قدر هم می بیند و تا حریم حرم به دعوت و از بهر بردن گنج بی رنج منتش هم می کشند. روایت می کند یا حکایت، حتم خیانت می کند، هیچ کافری چنین بهتان بر امام به مزاح و به جد؛ به خواب و به خیال چهل عهد قرآنی* صدیق قطبی...